Verhalen van vrienden
Ontdek hier hoe mijn vrienden mij kennen. Lees over de momenten die ons verbonden hebben en de eigenschappen die mij maken tot wie ik ben.
max zijn moeder
Max, geboren op 14 september 2006, was een lief en tevreden mannetje. Met 10 maanden kon hij al lopen en vanaf dat moment zat hij vol energie.
Ik heb Max zien opgroeien tot een lieve, sociale en zorgzame jongen, altijd met oog voor anderen. Op school hielp hij klasgenootjes die moeite hadden, en thuis was hij een trotse grote broer voor Madelief.
In groep 3 was zijn moeder ziek en gingen zijn ouders uit elkaar, waardoor Max een jaar bleef zitten. Dat heeft hem goed gedaan; daarna ging hij weer met motivatie en plezier naar school. Door zijn doorzettingsvermogen werkte hij zich op van mavo naar havo.
Daarna kon Max naar Groningen, waar hij nu volop geniet van zijn jaarclub bij Albertus, zijn vrienden en het studentenleven. Toch blijft Oldenzaal altijd belangrijk voor hem en zoekt hij nog regelmatig zijn oude vriendengroep op.
Zijn prestaties zijn mooi, maar ik vind het nog mooier dat hij sociaal is, altijd oog heeft voor anderen, gezellig kan kletsen en heerlijk ad rem is in zijn humor. Max is eerlijk, rechtvaardig en heeft discipline, ook als het soms even tegenzit. En dat alles maakt mij een ontzettend trotse moeder.
de vader van max
Vanaf het moment dat Max klein was, zat er al veel leven in hem. Altijd bezig, nieuwsgierig en graag onder de mensen. Als vader heb ik hem zien opgroeien tot iemand die makkelijk contact maakt, aandacht heeft voor anderen en overal gezelligheid weet mee te brengen.
Max heeft in zijn jeugd niet altijd de makkelijkste weg gehad. Er zijn momenten geweest die veel impact hadden, maar ik bewonder hoe hij daarmee is omgegaan. Hij heeft laten zien dat hij karakter heeft en niet opgeeft wanneer dingen tegenzitten. Met inzet en doorzettingsvermogen heeft hij zichzelf stap voor stap ontwikkeld, en daar heb ik veel respect voor.
Sport heeft altijd een grote rol gespeeld in zijn leven. Jarenlang stond hij op het voetbalveld, waar hij niet alleen plezier had, maar ook leerde wat teamwork en discipline betekenen. Daarnaast hoort carnaval voor Max echt bij wie hij is. Als lid van de Oldenzaalse carnavalsvereniging geniet hij van de tradities, de gezelligheid en de hechte groep mensen om hem heen.
Inmiddels woont hij in Groningen, iets waar ik als vader ontzettend trots op ben. Het is mooi om te zien hoe zelfstandig hij is geworden en hoe goed hij daar zijn draai heeft gevonden. Hij heeft een leuke, gezellige jaarclub bij Albertus en bouwt daar herinneringen en vriendschappen op die hem nog lang zullen bijblijven.
Wat Max voor mij bijzonder maakt, zit vooral in zijn karakter. Hij is sociaal, loyaal en oprecht geïnteresseerd in de mensen om hem heen. Hij weet wanneer er hard gewerkt moet worden, maar ook wanneer het tijd is voor plezier. En misschien nog wel het mooiste: hij blijft altijd zichzelf. Dat maakt mij een trotse vader.
totte vriend van max
Ik ken Max al sinds dat ik vier jaar oud ben. Dat komt doordat we vroeger tegenover elkaar woonden. In die tijd waren we bijna niet uit elkaars huis weg te slaan. De ene keer speelden of voetbalden we bij mij thuis, en de andere keer waren we bij Max aan het spelen en kattenkwaad aan het uithalen.
Toen Max bleef zitten op de basisschool, kwamen we ook bij elkaar in de klas terecht. Dat waren hele leuke tijden, met weinig opletten en vooral veel samen lachen en ouwehoeren. Op de basisschool draaide het vaak om voetballen, waarbij klas tegen klas speelde. Max was daarin erg fanatiek, en ikzelf eerlijk gezegd ook.
Na de basisschool gingen we naar de middelbare school. Ik ging havo/vwo doen en Max tl, waardoor we helaas niet meer bij elkaar in de klas zaten. Maar door zijn doorzettingsvermogen wist Max zich op te werken en stroomde hij door naar de havo. Daardoor kwamen we uiteindelijk toch weer bij elkaar in de klas terecht.
Dat waren denk ik de leukste jaren van de middelbare school. In die periode leerden we ook nieuwe vrienden kennen, waaronder de jongens uit Lonneker, waarmee we een hechte vriendengroep vormden. Buiten school om hadden we het ook erg gezellig. We gingen bijvoorbeeld kamperen met de vriendengroep; dat was bijzonder omdat we voor het eerst een week in een weiland stonden zonder ouders. Er gebeurden de gekste dingen en er zijn verhalen ontstaan die we nu nog steeds vertellen.
Ook zijn we samen op vakantie geweest naar Lloret en Cherso. Dat waren onze eerste vakanties zonder ouders, en ik zou ze zonder twijfel “legendarisch” noemen. Als het aan mij lag, zouden we zo weer teruggaan.
Ondanks alle gezelligheid moest er natuurlijk ook gestudeerd worden. Max en ik zaten in hetzelfde eindexamenjaar en zijn allebei geslaagd. Op de foto hiernaast zie je ons tijdens het examenfeest.
Tegenwoordig zie ik Max nog steeds vaak in het weekend, wat altijd gezellig is. Ik hoop dat dat nog lang zo mag blijven.
(dit is geschreven door de jongen links naast de witte broek met de naam totte)
twan collega max
Ik werk nu al twee jaar samen met Max bij Telecombinatie, en dat is echt een fijne samenwerking geworden. We staan samen achter de balie, helpen klanten die binnenlopen en nemen telefoontjes aan voor abonnementen. Daardoor ben je de hele dag met elkaar bezig.
Max is gewoon een gezellige gozer om mee samen te werken. Hij kletst graag, maar luistert ook echt goed als je ergens mee zit. Dat merk je trouwens ook in hoe hij met klanten omgaat: hij neemt de tijd voor ze, is vriendelijk en zorgt ervoor dat ze goed geholpen weggaan.
Wat me ook opvalt, is hoe serieus hij zijn werk neemt. Als Max ergens mee bezig is, doet hij het gewoon goed. Hij laat dingen niet half liggen en geeft er echt alles aan om het netjes af te ronden. Dat geeft rust, want je weet dat als hij iets oppakt, het ook gewoon geregeld wordt.
En dan het commerciële stukje: daar is hij echt sterk in. Max heeft altijd wel in zijn hoofd wat er te verdienen valt, zoekt dat goed uit en weet dat vervolgens op een natuurlijke manier aan de klant te brengen. Geen opdringerige verkooppraatjes, maar gewoon een goed gesprek waarin hij precies op het juiste moment met het juiste aanbod komt.
(de collega links onder heeft deze tekst geschreven en hij heet twan)
"Max is altijd de gezelligste in de groep en weet precies wat hij wil en wat ze aan hem hebben. Zijn vastberadenheid is inspirerend."
Een dierbare vriend